قصد و علمى در دين نباشد ، بلكه به محض غفلت و هواى نفسانى از انسان سر زند و مشغول سازد عبد را از سلوك سبيل حقّ تعالى و تحصيل مرضات و توجّه به او ؛ و پس از گشادن ابواب آنها بر خود ، راه بستن آن ابواب را بر نفس نداند و نتواند . هفتم : ترك مجالست كردن كسى است كه مشكل باشد بر او امور واضحه در دين ، و به سبب مجالست با او ، در اشكال و شبهه‌اى افتد كه نجات از آن دشوار باشد . هشتم : ترك مصاحبت كردن كسى است كه استخفاف به دين الهى نمايد ، از اهل نفاق و تشكيك و كسانى كه صاحب يقين و معرفت در دين نباشند ؛ زيرا كه مصاحبت با آنها موجب سستى در دين و ظلمت قلب و ضعف يقين گردد . نهم : ترك معارضه كردن با علمى است كه نفهمد و قلبش حامل آن نتواند گردد ، از علوم دين و معرفت ذات و صفات و افعال حقّ تعالى و معارف انبياء و اوصياء و اولياء او و آنچه متعلّق به امور معاد و قيامت [ است ] ؛ يعنى بعد از تصديق و يقين كامل بر حقّ تعالى و نبىّ و حجج و شريعت و كلام او ، آنچه از ايشان وارد باشد ، به صدق و يقين تصديق نمايد و اگرچه عقل مؤمن ، وفا به فهم بعضى از آنها نكند و قلبش نتواند حامل شود اسرار و معارف الهى و دين و صاحبان دين را ، انكار آنها را ننمايد و معارضه نكند با علم آن اسرار به جهل خود كه موجب كفر و هلاكت است ، بلكه بگويد : حقّ تعالى و رسول و حجج و خلفاى او دانايند به اسرار دين خود ، و آنچه فرموده‌اند حقّ و صدق است اگرچه عقل من وفا به فهم آنها نكند . دهم : قطع كردن از كسى است كه قطع كند او را از حقّ تعالى ؛ يعنى از قطّاع طريق الهى احتراز نمايد ، اعمّ از خويش يا بيگانه و دوست و دشمن و موافق و منافق ، تا به واسطهء مصاحبت آنها ، از سلوك الى اللّه بازنماند . و ضرر مصاحبت منكرين طريقت حقّهء الهيّه ، اشدّ است از ضرر تمام معاصى ؛ زيرا كه معاصى ، ضرر به عقايد نرساند ، و منكرين ، ضرر به عقايد